Het boek “Cheng Man-ch’ing and T’ai Chi: Echoes in the Hall of Happiness” is een verzameling artikelen van diverse auteurs over Cheng Man-ch’ing die in de loop der jaren  in het “Journal of Asian Martial Arts” gepubliceerd zijn.

De auteurs zijn Barbara Davis, Nigel Sutton, Robert W. Smith, Benjamin Lo, Donald D. Davis, Lawrence L. Mann en Russ Mason.

Het boek begint met een artikel van Barbara Davis en dit artikel is eigenlijk een beknopte biografie van Cheng Man-ch’ing waarin Davis probeert om de volgende vragen te beantwoorden: waarom wat Cheng zo invloedrijk? En wat was er uniek aan zijn werk?

Robert W. Smith, de eerste westerse leerling van Cheng Man-ch’ing, schrijft onder anderen over hoe hij zich Professor Cheng herinnert, over Cheng Man-ch’ing’s oudere Tai Chi broer Chen Weiming en een stuk over de Da Lü oefening. In deze artikelen staan veel anecdotes en andere interessante informatie over Professor Cheng en de beoefening van Tai Chi in het algemeen.

Benjamin Lo en Bob Smith doen Push Hands

Benjamin Lo en Bob Smith doen Push Hands

In het interview met Benjamin Lo wordt gesproken over de origine van Tai Chi Chuan, hoe het voor hem was om bij Cheng Man-ch’ing te trainen en over zijn kijk op lesgeven, zijn filosofie daarin en zijn les methodes. Ben Lo is iemand van de oude stempel en dat komt dan ook duidelijk naar voren.

In het onderdeel over het trainen bij Cheng Man-ch’ing vertelt Benjamin Lo dat er eigenlijk geen Cheng Man-ch’ing vorm bestaat. Dat de vorm die we beoefenen een verkorte Yang vorm is en dat er geen verschillen in de houdingen zijn tussen de Yang vorm en de verkorte Yang vorm van Cheng Man-ch’ing.

Wat ik opmerkelijk vond was dat toen hij leerling bij Professor Cheng was, hij hem in al die jaren nooit de complete vorm heeft zien doen. Verder is het altijd leuk om te lezen hoe zwaar de training toen was. Bijvoorbeeld dat hij zijn benen met zijn handen op bed moest tillen omdat zijn benen niets meer konden en dat het 120 uur duurde om van “Single Whip” naar “lifting Hands” te gaan terwijl dat aansluitende houdingen zijn.

Al met al zijn deze verhalen inspirerend en zetten je aan om te gaan oefenen.

Een stuk verder in het boek spreekt Lo over de voorwaarden om Tai Chi te kunnen leren en noemt hij de volgende eigenschappen: 1. talent 2. de juiste mentale houding 3. doorzettingsvermogen en 4. een goede leraar. De goede leraar is als een compas. Een compas laat je het juiste pad zien. Zonder een goede leraar kun je niet de juiste manier om te oefenen vinden.

Over Push Hands zegt hij: “Het doel van push hands is om je partners energie te bespeuren en te controleren.” Deze vaardigheid heb je nodig om Tai Chi te leren.

“Know yourself through practicing the form; know others through practicing pushing hands” — Cheng Man-ch’ing

“Wanneer de Professor Push Hands onderwees, dan zei hij dat wanneer je iemand aanraakt, dan zou het als een klok moeten zijn — tik, je raakt me aan; tok, en je bent eruit. Dit leer je door Push Hands te oefenen.”

Benjamin Lo

Benjamin Lo

Wat hij hiermee bedoelt is dat op het moment van aanraken het hele spel gespeeld is. Het is duidelijk wie er meer root heeft en dat zou dan ook op het volgende moment tot uitdrukking moeten komen door bijvoorbeeld een push.

Conclusie:

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en het is dan ook absoluut een aanrader. Het is goed geschreven en de informatie is van hoge kwaliteit. In deze bespreking heb ik me vooral gericht op het interview met Ben Lo omdat ik dat het interessants vond maar ook de andere artikelen zijn beslist de moeite waard.

Wanneer je meer van dit soort artikelen wil lezen overweeg dan om ons te ondersteunen door een donatie te doen. Wil je ook toegang hebben tot de artikelen, podcasts en videos voor leden dan kun je al voor €60 per jaar toegang krijgen. 

Wil je een donatie doen?

Doe een Donatie

Wil je donateur worden?

Word Donateur